بیست و یک سال تعطیلی در سیستم حملونقل قزوین؛ شهردار نوید «رفع بخشی از معضل» را میدهد
شفق؛ در مراسم افتتاح پروژههای عمرانی قزوین، مهدی صباغی اذعان کرد که سیستم اتوبوسرانی این شهر برای ۲۱ سال دچار یک مشکل ساختاری بوده است. او بدون اشاره به ماهیت اصلی این بحران، تنها به این نکته اکتفا کرد که «بخشی از آن» با همت مدیریت شهری برطرف شده است.
شهردار قزوین آمار استفادهکنندگان از اتوبوسهای شهری را حدود ۵۱ هزار نفر اعلام کرد و گفت این عدد رو به افزایش است. در اقدامی که از آن به عنوان گامی به سوی مدرنیزاسیون یاد میشود، فرآیند صدور بلیت هوشمند شده و مسافران میتوانند با کارتهای بانکی یا تلفن همراه همراه خود کرایه پرداخت کنند. همچنین سامانه پایش تصویری تمام اتوبوسها راهاندازی شده است.
با این حال، آنچه بیش از همه مطابق با سنت ریاضتدولتهای محلی در ایران به نظر میرسد، روش تأمین مالی این نوسازی است. صباغی تأکید کرد که اتوبوسهای جدید واردشده به چرخه حملونقل، از محل اوراق مشارکت خریداری شدهاند و «هیچ ریالی از سرانه شهری» برای آنها هزینه نشده است. این جمله را میتوان نشانهای از محدودیت بودجه شهرداری قزوین تعبیر کرد؛ اما به هر حال در این وضعیت اقتصادی شهرداری مستقیماً از درآمدهای شهری برای نوسازی ناوگان استفاده نکرده و بجای آن از روش تأمین مالی دولتی-خصوصی بهره گرفته است که جای امید دارد.
علاوه بر اتوبوسها، شهرداری از افتتاح چند پروژه ترافیکی دیگر با اعتباری بالغ بر ۵۰۰ میلیارد ریال خبر داده است: پارک ترافیک هادیآباد، تأمین برق پشتیبان تقاطعهای هوشمند، پارک ترافیک امیرکبیر و اصلاح هندسی میدان شورا. همچنین اصلاح میادین حسنپور، مادر، امیرکبیر و تهران قدیم نیز انجام شده است.
اما شاید بلندپروازانهترین بخش برنامه، طرح انتقال صنوف مزاحم شهری (از جمله میدان ترهبار، خشکبارفروشان، سرامیکفروشان و مصالحفروشان) به خارج از شهر باشد. رقمی که برای این جابهجایی عظیم پیشبینی شده، ۱۲ هزار میلیارد تومان است. شهردار قزوین با تأکید دوباره بر استقلال مالی این پروژه، گفت که «هیچیک از بودجههای شهری در آن دخیل نیست»؛ عبارتی که در عمل پرسشهایی را دربارهی منابع واقعی این سرمایهگذاری کلان برمیانگیزد و احتمالا باید پاسخ را در سرمایهگذاری بخش خصوصی یافت که نشان از تعامل مدیریت شهری و سرمایهگذاران دارد.
آنچه در اظهارات مقامات قزوینی نمود دارد، نه یک پیروزی قاطع بر ناکارآمدی، بلکه تلاشی مذبوحانه برای جبران بیست سال فرسودگی با کمک ابزارهای مالی نوین (مانند اوراق مشارکت) و اجتناب از فشار بر بودجه جاری شهر است. گذر از «معضل ۲۱ ساله» نیاز به چیزی بیش از پرداخت هوشمند کرایه و دوربین مداربسته دارد. تا زمانی که منابع درآمدی پایدار و شفافی برای حملونقل عمومی تعریف نشود، قزوین نیز مانند بسیاری از شهرهای ایران، در ترافیک وعدهها و کسری بودجه گرفتار خواهد ماند.
انتهای پیام/