الموت غربی: دهیارانی که نگهبان زمین شدند/ ارتشی از جنس خاک

شفق؛ در آستانه هفته محیط زیست، الموت غربی شاهد رویدادی بود که شاید در نگاه اول اداری به نظر برسد، اما در ذات خود، یک دگردیسی آرام در رابطه انسان با طبیعت است.

در بخشداری الموت غربی، جمعی از دهیاران منطقه-همان مردانی که هر روز پایشان در کوچه‌های خاکی روستاها و دامنه‌های سرسبز گره خورده- با فرمانده یگان حفاظت محیط زیست و رئیس اداره محیط زیست شهرستان قزوین پای میز نشستند.

موضوع نشست و گفت‌وگو، جان یک اکوسیستم بود.

در این کوهستان‌های شکننده، آتش‌سوزی تنها یک فاجعه نیست؛ یک پایان است. به همین دلیل، اولین محور بحث، «پیشگیری از حریق» بود. دهیاران آموختند که چگونه پیش از آنکه شعله‌ای زبانه بکشد، خط دفاعی اول را فعال کنند. و اگر آتش زبانه کشید، چگونه در همان دقایق طلایی، آن را مهار نمایند.

اما تهدید، تنها از جنس آتش نیست. ورود بی‌ضابطه دام‌ها به مراتع، آرام‌آرام چهره منطقه را به بیابان نزدیک می‌کند. در این نشست، راهکارهای کنترل دام‌های غیرمجاز و مدیریت تعارضات میان حیات وحش و روستاییان نیز مرور شد.

کارشناسان محیط زیست همچنین از مدیریت پسماند گفتند. از اینکه چگونه زباله‌های یک روستا می‌تواند زنجیره‌ای از مرگ خاموش را در تنوع زیستی الموت رقم بزند.

در پایان، یک جمله کلیدی مثل سنگ نبشته بر ذهن‌ها نشست: «دهیاران نزدیک‌ترین حلقه اتصال به جامعه روستایی هستند.» آن‌ها چشم‌های بی‌خواب منطقه‌اند. اولین کسانی که دود را می‌بینند، صدای اره را می‌شنوند و حضور یک شکارچی غیرمجاز را احساس می‌کنند.

الموت غربی شاید هنوز در فهرست مناطق حفاظت‌شده جهانی ثبت نشده باشد، اما از امروز، نگهبانانی دارد که زمین را به چشم یک خانه می‌بینند نه یک منبع. و شاید همین، بزرگ‌ترین گام برای حفاظت پایدار باشد.

انتهای پیام/