همافزایی زمینی و مردمی؛ چگونه آتشسوزی گسترده در قزوین در کمتر از یک شب مهار شد؟
شفق؛ ساعات نخست بامداد دیروز، آتش در زمینهای خشک و بادخیز دو روستای قزوین زبانه کشید؛ اما پیش از آنکه شعلهها به پهنههای جنگلی و مراتع حفاظتشده برسند، شبکهای از نیروهای امدادی، کارشناسان محیطزیست و روستاییان محلی، مانند یک ارتش منسجم، صفآرایی کردند.
سید اسدالله هاشمی، مدیرکل حفاظت محیط زیست استان قزوین، که از نخستین ساعات حادثه پای کار بود، در گفتوگویی صحرایی با اشاره به دشواری امدادرسانی در زمینهای ناهموار، گفت: «این پیروزی میدانی، حاصل همافزایی بیسابقهای میان اداره محیطزیست، منابع طبیعی و آبخیزداری، مدیریت بحران، هلالاحمر و تیمهای مردمی بود. هیچیک به تنهایی نمیتوانستند این آتش را مهار کنند.»
به گزارش روابطعمومی محیطزیست استان، نیروهای امدادی بدون اتلاف وقت، با بهرهگیری از تجهیزات اطفا و تاکتیکهای پیشگیرانه، خطآتش را در کمتر از چند ساعت به عقب راندند. اما نقطهقوت این عملیات، نقشی بود که اهالی روستاهای سوتهکش و کشآباد ایفا کردند؛ مردانی که مسیرهای پیچیدهدرپیچ منطقه را بهتر از هر نقشهای میشناختند و با آوردن آب، ادوات دستی و روشن کردن آتشبُرهای خاکی، سرعت مهار را دوچندان کردند.
هاشمی با تأکید بر این همبستگی محلی افزود: «اگر روستاییان پای کار نبودند، شعلهها تا ساعاتی دیگر به تپههای سبز بالادستی میرسید. این مشارکت، جان دوبارهای به اکوسیستم منطقه بخشید.»
با این حال، این عملیات خالی از آسیب نبود. یکی از نیروهای منابع طبیعی هنگام اطفا دچار مصدومیت شد که مدیرکل محیطزیست قزوین با ابراز همدردی با وی، از او به عنوان «سرباز گمنام طبیعت» یاد کرد و گفت: «ایثار این عزیزان، یادآور عمق تعهدشان به سلامت خاک و گیاه این سرزمین است؛ تعهدی که هرگز در اخبار پررنگ دیده نمیشود، اما زیر پای هر درخت سبز، ردپای آن پیداست.»
اکنون، با فروکش کردن دود، کارشناسان در حال ارزیابی سطح خسارت و علت وقوع حادثه هستند؛ اما آنچه این رویداد را به الگویی برای بحرانهای آینده بدل میکند، نه فقط سرعت عمل، که اعتماد متقابل میان نهادهای رسمی و جوامع محلی است؛ سرمایهای که شاید ارزشمندتر از هر هلیکوپتر و کپسول آتشنشانی باشد.
انتهای پیام/