قزوین و معمای آب؛ پیشرفت یک پروژه حیاتی در سایه کمبود اعتبار

شفق؛ نجات وابستگان به آب‌های زیرزمینی در سایه یک طرح ۳۰ همتی. در شرایطی که دشت قزوین با پدیده خطرناک فرونشست زمین و کاهش ۴۵ متری سطح آب‌های زیرزمینی در طی دهه‌های اخیر مواجه است، طرح انتقال آب از سد طالقان به این استان، بیش از هر زمان دیگری به یک ضرورت حیاتی تبدیل شده است. آمارها نشان می‌دهد که وابستگی ۹۰ درصدی استان به منابع آب زیرزمینی و کاهش ۶۵ درصدی بارش‌ها در بلندمدت، معادلات تأمین آب شرب را به شدت پیچیده کرده است. در این میان، اجرای فاز دوم این طرح که به تازگی با سرعت بیشتری دنبال می‌شود، نویدبخش تغییری اساسی در وضعیت آبی منطقه و کاهش ۴۴ درصدی برداشت از سفره‌های زیرزمینی است.

بر اساس آخرین گزارش‌ها، عملیات اجرایی فاز دوم در مسیر ۳۵ کیلومتری از شهر آبیک تا شهرهای محمدیه و مهرگان در حال انجام است. منصور ستوده، مدیرعامل شرکت آب منطقه‌ای قزوین، از پیشرفت قابل توجه این مسیر خبر داده و اعلام کرده است که از مجموع ۳۵ کیلومتر، ۲۰ کیلومتر مسیرسازی و حفاری انجام شده و ۱۲ کیلومتر لوله‌گذاری نیز به پایان رسیده است. این طرح در چهار فاز تعریف شده و پس از عبور از آبیک و رسیدن به شهرهای جدید قزوین، در فاز سوم مسیر خود را به سمت غرب و شهرستان تاکستان ادامه خواهد داد تا آب شرب ۱۶ شهر و ۱۹۲ روستا را تأمین کند.

گره کور اعتبارات با باز کردن یک پنجره جدید

بارزترین وجه تمایز این پروژه ملی، مدل نوین تأمین مالی آن است. به دلیل محدودیت شدید اعتبارات دولتی و نیاز به رقمی بالغ بر ۳۰ همت برای تکمیل کامل زیرساخت‌های ۳۲۰ کیلومتری خطوط انتقال و تصفیه‌خانه‌ها، مدیریت استان قزوین به دنبال راهکاری فراتر از روش‌های سنتی بوده است. استاندار قزوین با اشاره به اینکه انتظار برای تخصیص اعتبار دولتی، اجرای این پروژه را به دهه‌ها به تعویق می‌انداخت، بر ضرورت جذب سرمایه‌گذار تأکید کرده است.

در این میان، سازمان اوقاف و امور خیریه به عنوان یک سرمایه‌گذار راهبردی وارد میدان شده است. بر اساس تفاهمات صورت‌گرفته، مقرر شده سهم دولت از محل فروش اراضی شهرک قائم رزجرد تأمین شود و سرمایه‌گذاری اوقاف در کنار قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا (ص) به عنوان پیمانکار، روند اجرایی را شتاب بخشیده است. تاکنون بیش از ۲ همت از محل منابع دولتی و سرمایه‌گذاری اوقاف هزینه شده و در صورت تداوم این روند، پیش‌بینی می‌شود آب تا سال ۱۴۰۶ به شهر قزوین و در نیمه نخست ۱۴۰۷ به تاکستان برسد. با این حال، کارشناسان بر این نکته تأکید دارند که در صورت بروز هرگونه توقف در تأمین منابع مالی، استفاده از ظرفیت تصفیه‌خانه‌های موقت به عنوان یک راهکار جایگزین در دستور کار قرار خواهد گرفت.

نگاه آینده

عبور از بحران آبی قزوین، نه فقط به تکمیل فیزیکی یک پروژه عظیم که به تداوم یک مدل سرمایه‌گذاری نوین وابسته است. الگویی که در آن بخش خصوصی و نهادهای عمومی غیردولتی مانند اوقاف، به جای اتکای محض به بودجه‌های دولتی، پیشران توسعه زیرساخت‌های حیاتی کشور می‌شوند، می‌تواند به یک راهکار استراتژیک برای سایر مناطق کم‌آب ایران تبدیل شود. اکنون، همه نگاه‌ها به افق ۱۴۰۶ دوخته شده است؛ سالی که می‌تواند پایان تنش آبی یک استان یا نمایانگر چالش‌های یک مسیر دشوار باشد.

انتهای پیام/